Bazen düşünüyorum da, hayat insanın karşısına bazı insanları tam da onlara en çok ihtiyaç duyduğu anda çıkarıyor. Sen de benim hayatıma tam böyle girdin. Babamı kaybetmeden önce yollarımızın kesişmesi, bugün dönüp baktığımda bana bir tesadüf gibi gelmiyor. Çünkü babamı kaybettikten sonra yaşadığım o tarifsiz boşlukta, yas sürecinin en ağır günlerinde yanımda sen vardın. Acımı benimle birlikte taşıdın, beni anlamaya çalıştın ve en zor zamanlarımda bana destek oldun. Konuşabildiğim, susabildiğim, ağlayabildiğim güvenli bir liman oldun. O günleri sensiz nasıl atlatırdım gerçekten bilmiyorum. Ancak seni benim için özel yapan yalnızca zor günlerde yanımda olman değil. Seninle birlikte kurduğumuz o küçük dünyayı çok seviyorum. Birlikte saatlerce Marvel evreninde kaybolmayı, Gon ve Killua'nın dostluğuna birlikte heyecanlanmayı, aynı sahnelere birlikte gülmeyi ve aynı anlarda duygulanmayı seviyorum. Birlikte çıktığımız yolculukları, uzun araba sohbetlerini, yeni yerler keşfetmeyi ve sırada...

Dün Yorulduk, Bugün Yorgunuz, Yarın Meçhul... Hayat bazen uzun ve yorucu bir yolculuk gibi geliyor. Dün yorulduk, bugün hâlâ yorgunuz. Yarın ise ne getirecek bilmiyoruz; çünkü gelecek her zaman biraz meçhul, biraz da belirsizlik taşır. Fakat bütün bu yorgunluğun ve bilinmezliğin içinde fark ettiğimiz önemli bir gerçek var: Mutluluk, her geçen gün biraz daha artıyor. Çünkü mutluluk her zaman kusursuz şartlarda bulunmuyor; bazen birlikte verilen mücadelede, bazen paylaşılan bir tebessümde, bazen de zorluklara rağmen aynı yolda yürümeye devam edebilmekte saklı oluyor. Biz genelde şunu söylüyoruz: Önemli olan, birlikte kalabilmek ve birbirimize bağlı kalabilmek. Çünkü insanlar birbirine tutundukça engeller küçülür, yükler hafifler ve yollar daha kolay aşılır. Dünü geride bıraktık, bugünü yaşıyoruz, yarını ise birlikte karşılayacağız. Biz bize bağlı kaldıkça, karşımıza çıkan tüm engelleri aşabileceğimize inanıyoruz.

İnsan ruhunun görünmez derinliklerine inen bir psikolog ile yaşamın somut yapıtaşlarını inceleyen bir biyolog… İki farklı alan, iki farklı dünya ve iki insanın hayat çırpınışları, kanat çırpışları.  Tıpkı doğanın kendisi gibi; bazen yeşeren, bazen ise solan yaprakların rüzgardaki amansız savruluşu. Yalnızlığa Alışmışken Gelen O Beklenmedik Kesişme Modern dünyada birçoğumuz hayatı bir şekilde kendi başımıza, yalnız bir şekilde yaşamaya alışıyoruz. Kendi kozamızda, kendi doğrularımızla ilerlerken kaderin, tesadüflerin ve romantizmin bambaşka planları olabiliyor. ​ Bu durumu en iyi anlatan yağmur damlası metaforunu düşünün. Yağmurlu bir günde, bir otobüs yolculuğunda cama vuran damlaları izlediniz mi hiç? Başlangıçta birbirine yabancı, kendi rotasında süzülen iki su damlası aniden birleşir ve beraber, çok daha güçlü bir şekilde yol almaya başlar. Şoför camı açana dek, dış dünyadaki tüm fırtınaya inat birbirlerine sımsıkı sarılırlar. İşte yalnızlığa alışmış iki ruhun, bir psikolog ve b...